Бандароўна

Купала Янка

XI

Неспакоен пан Патоцкі У сваёй правіне, Што ўчыніў такую крыўду Ні пра што дзяўчыне; Хоча

грэх свой чым загладзіць І віны убавіць; Бандароўну хоць па смерці Думае праславіць. Ён спяшыць на баль хаўтурны, Пыхай паганяны, Шоўкам кажа абіваці Гроб той дзераўляны; Шоўку, золата, атласу Браці, колькі хваце, Кутасамі залатымі Труну абчапаці. Загадаў капаці яму, Мураваці з мура, Каб магілкі не размыла Ні вада, ні бура. Загадаў слаць да магілак Сцежку дыванамі І пасыпаць дываночкі Белымі цвятамі. Як панеслі Бандароўну На вечна хаванне - Загадаў іграць музыкам Сумнае ігранне. Як спушчалі Бандароўну На той свет вялікі, То яшчэ сумней зайгралі Панскія музыкі.

XII

Пахавалі

Бандароўну У вянку і ў белі, Толькі думак украінцам Пахаваць не ўмелі. Шмат цярпець народ умее, Ўмее ж і памсціцца, Як дадзене вельмі крыўда, Як зло разгасціцца. Весць аб смерці Бандароўны Скрозь пайшла, як мора, Зашумела Украіна - Гора панам, гора! Бандарэнка сходы кліча, Ўсім аб крыўдзе кажа; Войска сільнае збірае, Роўна сіле ўражай. Задымелі у пажарах Панскія сялібы, Палілася кроў ракою На лугі, на скібы. Дарма рэзь стрымаць казаччу Войска шле Варшава, - Шмат казацтва нацярпелась - Бітва йдзе крывава. Колькі выцекла крыві йшчэ, Не будзем казаці, Бо крывёй сваёю роднай Трэ было б пісаці. З долі ж горкай Бандароўны І з таей часіны Засталіся толькі казкі, Песні ды ўспаміны.

1913