Мудрамер
Шрифт:
Уваходзіць разгубленая Нюра.
Нюра. Нікога няма, Віктар Паўлавіч. Толькі наведвальнікі…
Вяршыла. Як нікога! Можа, селектар быў не ўключаны?
Нюра. Ды не, усе ж адказвалі. Вы самі чулі.
Вяршыла. Можа, няправільна зразумелі? Нюра, абыдзі, калі ласка, усе аддзелы і ўпраўленні. Запрасі сюды ўсіх жадаючых. Толькі жадаючых! Ніякай
Нюра выходзіць.
Папсуева. I потым… 3 іх жа смяяцца будуць! Здзекавацца!
Вяршыла (не зразумеўшы). 3 каго смяяцца?
Папсуева. 3 «кліентаў». Гэта ўнясе разлад у наша маналітнае грамадства! Раздоры! Антаганізм! Не бяруся нават прадказваць. Страшна падумаць!..
Міралюбаў. Паслухаць вас, Тамара Цімафееўна, дык можна падумаць, што палавіна нашага грамадства — «кліенты»!
Папсуева. Не, чаму ж… Ёсць, вядома, і геніі. Можа, нават і ў нашым міністэрстве. Але зараз яны не ведаюць, што яны геніі, і спакойна працуюць. А калі даведаюцца? Яны ж запатрабуюць павялічыць ім зарплату. Як мінімум у два–тры разы! А ў нас штатны расклад, фонд заработнай платы. Каб трымаць аднаго генія, прыйдзецца скараціць адзін, а то і два аддзелы!..
Вяршыла. Я не згодзен з вамі, Тамара Цімафееўна! Вы дагаварыліся да таго, што і геніі нам не патрэбны! Лепш адзін геній, чым два ці тры аддзелы!
Папсуева. Віктар Паўлавіч… Возьмеце вы гэты… тэрмастат дадому? Каб праверыць, скажам, жонку?
Вяршыла (крыху сумеўшыся ад нечаканасці). А што? Гэта нават цікава…
Папсуева. Вы так думаеце? А калі высветліцца, што ваша жонка разумнейшая за вас? Ну, не на пяцьдзесят… А на дваццаць пяць працэнтаў? Ці толькі на пятнаццаць? Толькі на пятнаццаць! Яна ж даведаецца пра гэта!
Вяршыла (схамянуўшыся, шчыра). Жудасць.
Папсуева. А калі высветліцца, што вы разумнейшыя за яе працэнтаў на пяцьдзесят?
Вяршыла. Гэта ўжо лепш…
Папсуева. Лепш? У сто разоў горш! Ваша жыццё зробіцца пеклам! Вы ж згрызяце сябе! Чаму такую недарэку–лахудру ў жонкі ўзяў? Чаму на ёй свет клінам сышоўся? А я — міністр! Я ж бы мог ажаніцца з доктарам навук!.. I ўсё. Канец сямейнай ячэйцы. А на ячэйках, між іншым, уся наша дзяржава трымаецца…
Міралюбаў. Вы — дэмагог, Тамара Цімафееўна!.. Рэактыўны самалёт не трэба было рабіць! Можна зваліцца і разбіцца! Атам не трэба было расшчапляць! Можна ўзарвацца! Смерць тэлевізару! Ад яго можна аслепнуць!.. Далоў тэлефон! Ён губіць жывыя, непасрэдныя сустрэчы!..
Вяршыла. Ягор Фёдаравіч! Мы сабраліся
Міралюбаў. Хіба гэта думкі? Гэта ж нейкае цемрашальства!
Вяршыла. Не трэба, Ягор Фёдаравіч. Супакойцеся.
Міралюбаў. Не магу я супакоіцца!
Папсуева (спакойна). Я не дэмагог, Ягор Фёдаравіч. Я — рэаліст. А вы — карась–ідэаліст! Дон Кіхот!.. Вы не ведаеце ні сучаснага жыцця, ні сучасных людзей… Віктар Паўлавіч… У вас ёсць добра знаёмы дырэктар завода адпаведнага профілю?
Вяршыла. Вядома, ёсць. Сябра маленства і юнацтва. На адной парце дзесяць гадоў сядзелі…
Папсуева. Спытайце ў яго, ці возьмецца ён за выпуск гэтага вашага… керагаза.
Вяршыла (тэлефаністкам). Злучыце мяне з Какашынскім. 64–17–31. (Здымае трубку і чакае.) Прывітанне, Леў Сяргеевіч!.. Як у цябе з загрузкай абсталявання?
Голас з дынаміка. Нармальна. Уперад не лезем і ззаду не застаемся. А што?
Вяршыла. Ці можна размясціць на тваім заводзе адзін вельмі цікавы і перспектыўны апарат? Не складаны для асваення…
Голас з дынаміка. Вага?
Вяршыла. Вага чаго?
Голас з дынаміка. Твайго апарата!
Вяршыла (прыкрыўшы далонню трубку, шэп там пытаецца). Колькі важыць ваш апарат?
Мурашка (таксама шэптам). Трыццаць пяць кілаграмаў!
Вяршыла (па тэлефоне). Трыццаць пяць кілаграмаў!
Голас з дынаміка. Рэалізацыйная цана?
Вяршыла (шэптам). Колькі арыенціровачна ён будзе каштаваць?
Мурашка (шэптам). Не больш як трыста рублёў.
Вяршыла (па тэлефоне). Не больш як трыста рублёў…
Голас з дынаміка. Жартаўнік ты, Віктар Паўлавіч! У мяне падлік ідзе на тысячы тон і на дзесяткі мільёнаў рублёў. А ты што хочаш мне падсунуць?
Вяршыла. Ты хоць бы спытаў, што за апарат?
Голас з дынаміка. Не мае значэння! Хоць перпетуум — мобіле. 3 мяне здымаюць скуру за тоны і мільёны!
Вяршыла. Апарат незвычайны! Дзівосны! I ўсім патрэбен! Табе таксама.
Голас з дынаміка. Гэта ўжо лірыка, Віктар Паўлавіч. Вось скажы мне асвоіць верталёт ці падводную лодку — за тыдзень асвоім. А трыццаць пяць кілаграмаў не пад сілу. Не пацягну!.. Прабач, у мяне нарада тэхнолагаў. Вітаю!