Шрифт:
Spinilo
Alimaniere ni atendas ripozon,
En aliaj, ni sercas felicon…
Sen kompreni unu aferon – foje cio estas vana!
Tiam, rompante la faskon da kopioj, ni sercas ion propran…
Sed la vivo ankorau dauras, cio pasas, malproksime
Tiam ni krias: kie estas mia spindelo?
Denove la vojetoj, denove la kolporto, ni iras rompante la esencon!
Kaj foje, amikoj, ni bezonas nur rigardi niajn piedojn.
Ja ne ciam estas solida, malglata vojo sub viaj piedoj,
En marca suspensiajo gis viaj genuoj, vi ne scias kien turnigi…
Kaj vi kaptas la lumojn kiel vera lumturo,
Vi iras al ili, sed en via kapo sonas – ne tiel, ne tiel, ne tiel!
Kaj jen kiam melankolio kaptas vin ce la Adama pomo,
Vi diras al vi mem, kiel estas? Cu vi kutimis al la marco?
Kaj vi respondas fiere, kolere – nu, ne, tiel ne estos!
Mi trovos mian spinilon sen fordoni mian vivon por kopeko!
Maksimo Bockarjov
Neniam tio estis kaj jen denove okazis…
Post siaj, por paroli milde, neforgeseblaj aventuroj en la vilago "Malhela", Arkasa juris ne forlasi la urbon ie ajn. Kiom ajn oni invitis lin iri fiskapti au fari iujn aliajn ekskursojn, Arkasa, senhezite, respondis – ne, kaj tiel kategorie, ke tre baldau oni principe cesis inviti lin.
Li kredis ke li plene komprenis la lecionon, kiun li lernis en la Malhela. Dum cirkau unu jaro li digestis tiun historion, kaj dum alia jaro li ec ne spektis terurajn filmojn au alian mistikismon en la filmoj au en la televido, sed ne car li estis timigita, nur ke cio, kion oni povis vidi tie, estis naiva infana fabelo kompare kun tio, kion li spertis.
Kvankam, principe, li povus prave esti fiera pri si, car ne ciu homo kapablas bridi siajn internajn timojn, sed Arkasa povis! Kaj kiel povis!
Li veturis lau la soseo kaj demandis sin – kien iris ciuj autoj? En ci tiu tempo de jaro, kiam ciuj rapidas malstrecigi, la autovojo en ci tiu loko ciam estas plenplena. Kaj hodiau – absolute libera! Tio signifas, ke mi revenos hejmen frue, Arkasa gojis.
Tuj kiam li pensis pri tio, li ekvidis trafikstopigon antaue. La vojlaboristoj, sajne, ankau opiniis, ke la vojo estas maldece kvieta, kaj ili decidis profiti la momenton.
Arkasa komprenis, ke tio dauros longan tempon kaj decidis devojigi, eliri kaj etendi la krurojn.
La tago estis simple bela. Arkasa staris kaj rigardis en la malproksimon de la kampoj, felice montrante sian vizagon al la varma somera vento, portanta la unikan aromon de sovagaj floroj.
La humoro estis bonega, kaj Arkasa ec ne rigardis la trafikstopigon; kiel estas li sentis sin tre bone. Tra la iomete malfermita fenestro de la automobilo de Arkasa, li audis la sonojn de la radio, sonis agrabla muziko de iu fama filmo, li provis memori el kiu filmo gi estis, sed ne povis kaj denove estis logita de la pejzagoj de la kampoj.
Estis komerca pauzo en la radio, kaj Arkasa cesis auskulti gin. Li sidigis ce la rando de la trotuaro kaj pensis pri nenio. Li sidis tie gis li sentis emon trinki – la tago estis sufice varma, malgrau la blovanta venteto.
Arkasa malfermis la pordon kaj prenis botelon da akvo, en tiu momento la radio parolis pri kiaj gravaj eventoj okazis tiutage; Kaj tiam Arkasa frostigis, io genis lin! Li ankorau ne komprenis kial kaj daure auskultis. Tiam gi trafis lin kiel elektra soko, certe! Guste en tiu ci tago la sorto kondukis lin al Malhela, kaj survoje li auskultis preskau la saman tekston el la radio. Montrigas, ke guste du jaroj pasis! Jes! La tempo flugas!
Arkasa rigardis antauen, la vojlaboristoj ankorau ne malfermis la pasejon, kaj pro tio amasigis sufice densa vico da autoj.
Cirkaurigardante, li rimarkis, ke multaj, kiuj estis blokitaj en la vojstopigo, kiel li, haltis al la flanko de la vojo, fermis siajn autojn kaj iris al la kontraua flanko de la vojo. "Versajne ciuj estis fervoraj iri al la necesejo!" – pensis Arkasa. Sed, rigardante pli proksime, li rimarkis, ke ciuj tien iras kun malplenaj manoj, kaj portas ion reen en sakoj. Li ne estis maldiligenta kaj marsis al la plej proksima auto, al kiu homoj revenis kun plenaj sakoj.
"Kion vi trovis tie?" – tre delikate demandis Arkasa. La maljuna virino, ridetante, montris la enhavon de la pakajo – gi estis plena da buterfungoj.
Arkasa komencis salivumi. "Eble vi povus vendi unu saketon?" – li demandis la virinon ridante. Si ridis responde kaj nee balancis la kapon.
Arkasa transiris al la alia flanko de la vojo kaj komencis rigardi la arbarzonon kaj la homojn el gi elirantajn. Sajne estis nenio malbona! La arbara zono videblas malproksime, tie estis nenie perdigi.
La tento mangi frese frititajn fungojn venkis timon, Arkasa revenis al la automobilo, trovis trancilon en la gantujo kaj malplenan sakon en la pakajujo kaj iris al la alia flanko de la vojo, al la arbarzono.
La komenco mem de la plantadoj estis zorge tretita de preterpasantoj avidaj de fungoj. Arkasa marsis plu lau la bone eluzita vojo lau la arboj. La bildo ne sangigis, kaj li povis klare vidi, ke ne estas fungoj lau la tuta largo de la arbara zono. Li returnis sin al la traceo; la autoj daure amasigis, kio signifis ke estas ankorau tempo, kaj li trankvile pluiris.
La arbara zono farigis pli densa, dikaj arbustoj komencis aperi lau giaj randoj, kaj Arkasa decidis, ke principe jam eblas iri sub la ombron de la arboj, nur bezonate trovi taugan trairejon por ne senhautigi apud la arbustoj.
Kaj baldau li vidis aperturon en la arbustoj, Arkasa atentigis du aferojn: unue, la loko ne estis tretita, kaj tio pliigis la sancon de sukceso, due, la malfermo en la arbustoj havis la formon de preskau perfekte egala, izocela triangulo. "La naturo havas metamorfozojn!" – Li estis mense mirigita kaj kurage pasis en la ombron de la arbustoj.