Рэшта

Папковіч Уладзімір

* * * Ад гучнай фразы да маленькай коскі я навучыўся грамаце усёй у непрыкметнай беларускай вёскі, настаўніцы, дарадчыцы маёй. Яна мне песень ціхіх наспявала, яна мне сцежкі разаслала ў свет, бывала, што і пальцам мне ківала, калі ступаў у крываваты след. Так і жыву па простых тых уроках, якія я праходзіў кожны дзень… Мне маляўнічасць бачыцца ў аблоках… Дарма што ад святла бывае цень…

* * * Ды

не паеду я ў Анапу, не палячу ў гаючы Крым. Пайду, прылягу на канапу, зраблю сабе маленькі дрым. Душу паціху супакою, настроюся на дабрыню, і, лежачы ў сваім пакоі, сяброў прыпомню і радню. І задрамлю я ў сэрцы з імі, і ўбачу каляровы сон: я побач з мёртвымі й жывымі іду да Бога на паклон.

* * * Варта камусьці крыкнуць і сэрца маё задрыжыць. Ніяк не магу прывыкнуць, што можна без страху жыць... Выйду я ў чыстае поле і ў неба загалашу: «О дайце мне, дайце ж мне волю, болей нічога я не папрашу.» Ноч мяне змрокам накрые, прыспіць на ўвесь свет аднаго. О Маці святая, Марыя, Дай сілу мне сына твайго...

Песні

* * * Нястрымна і смела ляцелі арэлі, Насуперак страхам, насустрач вятрам... І тахкалі сэрцы, і шчокі гарэлі І вольнае волі хацелася нам... А сонца свяціла і мружыла вочы, Хацелася гучна крычаць і спяваць, Імкнуліся ў высі мы, у зааблочча, І вецер за намі не мог паспяваць. Ах, вольная воля, ты вабіш і клічаш, Пяшчотна ўсміхаешся людзям здаля, Ты рай абяцаеш, ты радасці зычыш, А ўнізе чакае нас маці-зямля. Мы дом павітаем, мы маму абдымем, Мы іх не забудзем, дзе б мы ні былі. Жыць будзем заўжды з незаплямленым імем, І весяліцца на роднай зямлі.

* * * Ціхі вецер вее ў полі, Мякка гладзіць каласы. Песня чуецца на волі, Звонка льюцца галасы. Дзеці рушылі ў паходы, На жаданы вольны ўрок, Да прыроды, дзе прыгоды Іх чакаюць, што ні крок. Разгадаюць таямніцы, Здзівяцца не раз, не два… Піць ваду будуць з крыніцы, Слухаць, як расце трава. Сонца сыйдзе за пагоркі І на змену ноч прышле, Заміргаюць хітра зоркі, Месяц ў небе паплыве. І ніхто больш не гамоніць У зялёным шалашы. Толькі звон нябесны звоніць У прасветленай душы.

Любы край Любы край, жыцця крыніца, Ружай гожаю цвіцеш. Мне табой не надзівіцца, Песняй мне душу усцеш. Любы край, званочкі кветак Урачыста ўсім звіняць. Радуеш старых і дзетак. Хочацца ўвесь свет абняць. Любы край, ты напаўняеш Слодыччу маю душу. І ты, пэўна, добра знаеш, Да

каго найперш спяшу. Любы край, сваю Радзіму, Я з малых гадоў люблю. Я ў бядзе цябе не кіну, Віншаванні ў песні шлю.

* * * На вольную волю, да сонца Імкнемся душою заўжды, У свет наш, шырокі, бясконцы, Вясёлы і малады. На волі спяваецца звонка Пра луг, пра палі і лясы. А з намі спявае старонка На розныя галасы. У доме высокім ці ў хаце Імкнецца народ да святла, Мы чуем, як родная маці, Свой голас у песню ўпляла. І ў хоры магутным запела Прырода і з ёю народ. І песня удаль паляцела Без межаў і перашкод. Расслабцеся!

* * * Стаўся да сябе так, як ставішся да іншых. Жудасна будзе тады застацца сам-на-сам з сабой!

* * * Дэманстравала дзеўка гожасць ног. Дзед не глядзеў. А што ён мог?

* * * Як гэта нясмачна, як гэта банальна. Але рагочуць дружна ўсе, павальна.

* * * Адбіваюся сам ад сябе... Няма пераможцы ў той барацьбе.

* * * – На тым і стаю! – упарціўся муж. – Паглядзі, куды ўлез... – кпіла жонка.

* * * У цесным трамваі жанчына пайшла на мяне грудзьмі. Ніякай эротыкі.

* * * Прафесар студэнту пасля вельмі сціслага адказу: «Мала, мала, мала...» Студэнт: «Іваноў даў яшчэ менш.»

* * * Была прыгажуня нялёгкіх паводзін, Таму з ёй ужыцца не мог аніводзін.

* * * Схаваўся за суседаву шырокую спіну. Ударылі ззаду.

* * * Ад думак замарыўся, лёг у ложак, Ды колкай прасціна была, як вожык.

* * * Схапіліся ў бойцы вар‘ят і псіх. «Давай, давай!» – падзуджавалі іх, пакуль адзін нарэшце не заціх.

* * * Нядбайла на хвалу начальніка купіўся, наліў яму віна, сам, як свіння, напіўся.

* * * «Без мяне народ няпоўны»... Народ маўчыць, бо ёсць Галоўны.

* * * Дзіка б’юць пад дыхаўку, а ён не здаецца. «Вы не замарыліся?» – з’едліва смяецца.