Рэшта

Папковіч Уладзімір

* * * Хочацца глыбока задумацца.Толькі, пра што, не ведаю.

* * * Дурань

ёсць дурань. Трымайся спакойна. Не пераробіш яго пад сябе. Войнаў не трэба. Паводзься прыстойна. Сорам Быць з дурнем у барацьбе.

Нарэшце Пад старасць болей цягне да прыроды, да траваў, дрэваў, нівы і раллі. Разгадваю затоеныя коды, як дасягнуць мне існасці зямлі. Ці не

зачаста мы грашылі словам, не ўкладваючы ў слова пачуцця? Хваліліся нябачаным «уловам», урваўшы кус тлусцейшы у жыцця. Здавалася: ажыццявяцца мары, і мы адмолім цяжкія грахі. Гляджу на неба... Праплываюць хмары. І сонейка між іх. У сэрцы боль глухі.

* * * Ну вось і ўсё. На гэтым развітаюся. Што на душы ў вас, не пытаюся...