Лабух
Шрифт:
А мог і не выклікаць...
Калі б Снягір не прысцаўся — і не ў патыліцы халадок...
— Перадаць што-небудзь? — счакаўшы ўрачыстую паўзу, спытала сакратарка. Яны ўсе там, мусіць, толькі і сядзяць, чакаючы, калі іх выклічуць.
— Я сустрэцца хацеў, мы дамаўляліся.
— Ён нічога не сказаў...
— Не паспеў.
— Можа быць... Заказаць вам пропуск?
— Закажыце.
— Толькі вы перазваніце.
— Перазваню... Слухай? — спытаў я ў дзяжурнага, паклаўшы трубку. — Іду зараз з
— А то не ведаеш, — хмыкнуў дзяжурны. — Бо прэзідэнт сярун.
І будуць казаць яшчэ, нібы ўсе ў нас і ўсяго баяцца.
— Туды не зайсці?
— Нашто?.. Тут папырскай.
— Госць мой там хоча. За пляшку.
Дзяжурны адклаў газету, глянуў недаўменна:
— Вальтануты?..
— Экстравагантны. Дык як?..
— З сантэхнікам пагавары. Ён па абедзе аб’явіцца, пратрывае пляшка да абеда?..
— Пратрывае... Я пазваню яшчэ?
— Хоць зазваніся, піва з цябе.
Рэдактара незалежнай газеты, якую чытаў дзяжурны, я не ведаў. Але і іншых не ведаў, так што якая розніца?.. І, калі па прыкметах, дык нездарма ж гэта газета пад рукой аказалася.
Не было рэдактара на месцы... Дзяўчына з голасам флейты сказала, што ён дома і з’явіцца па абедзе.
Як сантэхнік.
— Хатні не дасцё? Мне тэрмінова.
— А хто вы?
Я назваўся.
— Ой!.. Мы самі вам званілі... Хвілінку...
У тэлефоне затузалася музыка — трубку ўзяў рэдактар.
— Выбачайце, хавацца даводзіцца. Мы шукалі вас, на лаўца і звер...
Я сказаў, што ў рукі мне патрапілі такія-сякія дакументы.
— Прыносьце, калі такія-сякія... Зараз можаце?
— Зараз не, яны на рабоце.
— Тады ў любы час, я ў рэдакцыі... — Рэдактар цягнуў. — І яшчэ... заадно...
Пасля таго, як на лаўца звер прабег, не цяжка здагадацца было, што заадно — пра шоу, пра Лі-Лі...
— Што яшчэ заадно?
— Мы пра шоу ўчарашняе пішам... Пару слоў скажаце?..
Вось што ім цікава. Толькі гэта і цікава ўсім.
— А я пры чым?
— Ну, як... — дацягваў рэдактар — і столькі было за гэтым як...
Я паклаў трубку.
— Піва за мной, — паабяцаў я дзяжурнаму, і той спытаў у спіну:
— Ты ў сарцір з газетай?..
Каля тэатра ніхто больш не таптаўся. Я прайшоў двойчы, нібы гуляючы, міма дзвярэй туалета... Замок звычайны, яго можна будзе, бадай, і без сантэхніка адолець.
Росцік чакаў мяне ў офісе з Красевічам. Абодва пахмурна-ўзбуджаныя, нібы біцца збіраліся, а я перашкодзіў...
— О!.. — перарабляючыся ў вясёлага, падміргнуў Красевіч. — І Раман Канстанцінавіч зялёны. Што гэта вы, як гуркі?.. Можа, перафарбуемся?
Калі перарабляцца, дык перафарбавацца...
Росцік на тое, каб перарабіцца, сіл не меў.
— Памру я з вамі. А я хачу сам па сабе памерці, адзін.
Не
Па Росціку відаць было, які сам я памяты, нявыспаны і непахмелены... Адзін і амаль мёртвы.
— Натуральны колер, — сказаў я Красевічу. — Як на сцягах.
Мы ўвялі з Росцікам закон: не пахмяляцца. З пахмелкі нанава п’янка пачыналася — і прападалі не дзень і не два.
Хоць што з тых дзён?.. Няхай ніводнага не згубіш, хай нават лішні пражывеш, а сканаеш і ведаць не будзеш, пражыў ты яго, ці не.
— Гледзячы на якіх сцягах... — падкасіўся на мяне Красевіч. — Мой, між іншым, уздымаць пара, а мы дасюль не дамовіліся, з кім?
Вялікую кучу я на твой сцяг наклаў...
— Учора ж вырашылі, што з Лі-Лі.
Росцік прабарабаніў пальцамі ўздоўж стала. Да самага краю, скінуўшы руку.
— Пе-ра-вы-ра-шыў Рычард Пятровіч. Не хоча з Лі-Лі. Кажа: фрывольная.
Апошняе слова Росцік ледзь выгаварыў, і я перапытаў:
— Якая?
— Неспадзяваная ваша Лі-Лі... — неяк па-цыркачаму, шыі не павярнуўшы, крутнуў галавой Красевіч. — Занадта неспадзяваная.
Наша Лі-Лі ўчора іхняй была... І я на свае вочы бачыў, як Красевіч далоні адбіваў, пляскаючы ёй, фрывольнай і неспадзяванай...
Нешта сталася?..
— У чым неспадзяваная?
— Ва ўсім... — да другога краю стала прабарабаніў пальцамі Росцік, які калісьці кім толькі не быў — і яшчэ падрабляў акампаніятарам. — Ты чаму не сказаў, што Фелікс прыязджаў, і вы сустракаліся?
Вось гэта было фрывольна і неспадзявана... Не так жа ў Росціка з галавой, каб не помніць — тады ў яго зусім галавы няма. Ён тут цыркачыўся перад Красевічам, блазен-недаўмека, таму і выгляд у іх, нібы збіраліся біцца...
— А ты адкуль ведаеш, што сустракаліся?
— Ад мяне, — зразумеў адразу, пра што і ў каго пытаюся, Красевіч — і не стаў далей цямніць. — Я да вас ад Панка, ён зараз у Шыгуцкага, Шыгуцкі ў прэзідэнта.... Праблемы вы ствараеце, Раман Канстанцінавіч, разам з Лі-Лі. А мы дамаўляліся без праблем.
У яго зазваніў мабільны тэлефон.
Глядзі ты, як загаварыў... З патэльні плясь...
— Тут ён, — сказаў Красевіч і падаў мне трубку.
— Што ж ты напрошваешся і не прыходзіш? — не павітаўшыся, спытаў Шыгуцкі.
— Сакратарка перазваніць сказала...
— Давай прыходзь, чакаю. І хутка прыходзь, чуеш?
Не я адзін чуў, Росцік з Красевічам таксама ўчулі, трубка гучна вяшчала... Як пры рэзанансе...
– - Курва... — ці невядома пра каго, ці невядома пра што сказаў Росцік. Альбо наогул пра невядомае, бо курва ў немцаў, якіх Росцік не любіў — паварот дарогі.
Хоць пры чым немцы?.. Марта з немцам жыве...
Я вярнуў Красевічу знямелы тэлефон... Мае размовы з уладай катастрафічна карацелі.